Page images
PDF

tutionem, et consolationem privatim, vel a ministro ecclesiee, aut alio aliquo fratre, in lege Dei docto, petere, lion iinprobamus, quemadmodum et generalem et pnblicam illam in templo ac coetibus sacris recitari solitam (cujus et snperius meminimus) peccatorum confessionem utpote Scripturis eongruam, niaxiine approbamus.

8. De clavibus regni Dei, traditis a Domino Apostolis, multi admiranda garrinnt, et ex his cudnnt enses, lanceas, sceptra et coronas, plenamque in maxima regna, denique in animas et corpora potestatern. Nos simpliciter judicantes, secundum Verbnm Dei dicimus: omnes ministros legitime vocatos habere et exercere claves vel lunm clavium, cam Evangelinm adnunciant, id est, populum sine fidei creditum docent, hortantur, consolantur et increpant, inque disciplina retinent. Ita enim regnnm coalorum aperiunt obsequentibus, et inobsequentibns claudunt. Has claves promisit Apostolis Dominus (Matt, xvi 19) et pnestitit (Joh. xx. 23, Marc. xvi. 15, et Luc. xxiv. 47) dum ablegat discipulos et jubet eos universo mundo prsedicare Evangelinm, et eondonare peccata. Apostolus in Ep. I. ad Cor. (v. 18,19) dicit: Doininum ministris dedisse reconciliaiionis ministerium; et quale hoc sit, max explicat et ait: Sermonem vel doctrinam reconciliationis. Et adhnc clarius sua ilia exponens addit: Ministros Christi, nomine Christi fungi legatione, tanquam ipso Deo, per ministros adhortante popttlos, ut reconcilientur Deo, nimirnm per fidelcm obedientiam. Exercent ergo claves, cum suadent fidem et pcenitentiam. Sic illi reconciliant Deo. Sic remittunt peccata. Sic aperiunt regnum ccelonun, et credentes introducunt: multum distantes ab istis, de quibns dixit in Evangelio Dominus: Fee vobis legisperitis, quia tulistis clavem scientice, ipsi non introistis, et eos, qui introiiant, vetuistis (Lnc. xi. 52).

9. Rite itaque et efiicaciter ministri absolvunt, dum Evangelinm Christi, et in hoc remissionem peccatorum, quae singulis promittitur fidelibus, sicuti et singuli sunt baptizati, prsadicant, et ad singulos peculiariter pertinere testantur. Nec }>utamus absolutionem banc eflicaciorein fieri, per hoc, quod in aurem alicui aut super caput alienjus singulariter inmurmuratur. Censemus tamen, sedulo adnunciandam esse hominibus remissionem peccatorum in sanguine Christi, admonendosque singulos, quod ad ipsos pertineat remissio peccatorum.

10. Cetemm quam vigilantes sedulosque oporteat esse jxenitentes in studio vitae novas, et in conficiendo vetere et excitando novo hoinine, docent nos exempla Evangelica. Dominus enira ad paralyticum, quem sanaverat, dicit: Ecce sanua Jactus es, ne posthac pecces, ne quid detenus tibi contingat (Joh. v. 14). Ad adnlteram liberatam idem dixit: Vadt, et ne posthac peccaveris (Joh. viii. 11). Qnibus sane verbis non significavit, fieri posse, nt homo aliqnando non peccet, dum adhnc in hac carne vivit, sed vigilantiam accuratumque studium commendat, nt raodis in quam omnibus adnitamnr, et precibns a Deo potamus, ue relabamur in peccata, ex quibus veluti resurreximus, et ne vincamur a carne, mundo et diabolo. Zachaeus publicanus in gratiam receptus a Domino clamat in Evangelio: Ecce, dimidium bonoram meorum, Domine, do pavperibus, et si quem defraudavi, reddo qmdruplum (Luc. xix. 8). Ad eundem ergo modrim pitedicamus restitntionem et misericordiam, adeoque eleemosynam vere poenitenti1ms esse necessariam; et in univereum Apostoli verbis hortamur omnes, ac dicimus: Ne regnet peccatum in mortali vestro corpore, ut obediati* ex per cupiditates ejus / neque adcommodetis membra vestra arma injustitia peccato, sed accommodetis vosrnet ipsos Deo, velut ex mortuis viventes, et membra vestra anna justitiw Deo (Rom. vi. 12,13).

11. Proinde damnamns omnes impias quornndam Evangelica prsedicatione abutentium voces, et dicentium: facilis est ad Deum reditns. Christus expiavit omnia peccata; facilis est peccatornm condonatio. Quid ergo peccare nocebit? Nec magnopere curanda est poenitentia, etc. Docemus interim semper, et omnibus peccatoribus aditnm patere ad Deum, et hunc omnia omnibus fidelibus condonare peccata, excepto uno iUo peccato, in Spiritum Sanctum (Marc, iii. 29).

12. Ideoque damnamus et veteres et novos Novatianos, atque Catharos. Damnamus imprimis lucrosam papae de poenitentia doctrinam; et contra simoniam ejus simoniacasque ejus indulgentias illud usurpamus Simonis Petri judicium: Pecunia tua tecum sit in perdUionem: quoniam donum. Dei existimasti parari pecuniis. Non est tibi pars neque sors in ratione hac. Cor enim tuum non est rectum coram Deo (Act. viii. 20, 21).

13. Improbamus item illos, qui suis satisfactionibus existiinant, se pro commissis satisfacere peccatis. Nam docemus, Christum unum, morte vel passioue sua, esse omnium peccatornm satisfactionem. propitiationem vel expiationem (Isa. liii. 5; 1 Cor. i. 30; 1 Job. ii. 2). Interim taraen, quod et ante dixiinus, raortificationem carnis urgere non desinimu8: addimus tamen, hanc non obtrudendam esse Deo superbe pro peccatorum satisfactione, sed praestandam liumiliter, pro ingenio filiorum Dei, at obedientiam novam, gratitudinis ergo, pro coiisecnta, per mortem et satisfactionem Filii Dei, liberatione, et plenaria satisfactione.

CAP. XV.

De Vera Fidelium Justtfioatione. [conf. Aug., Art. IV.]

1. Justificare significat Apostolo in disputatione de justificatione, pecoata remittere, a culpa et poena absolvere, in gratiam recipere, et justnm pronunciare. Etenim ad Romanos dicit Apostolus: Deus est, qui justijicat, quis ille, qui condemnet? (Rom. viii. 33) opponuntur justificare et condemnare. Et in Actis App. dicit Apostolus: Per Christum adnunciatur nobis remissio peccatorum: et ab omnibus, a quibus non potuistis per legem Mosis justificari, per hunc omnis, qui credit, justificatur (Act. xiii. 38, 39). Nam in lege quoque et prophetis legimus: Si lis fuerit orta inter aliquos, et venerint ad judicium, judicent eos judices justificentque justum, et impient vel condemneixt impium (Deut. xxv. 1). Et: Vw illis, qui justificant impium pro muneribus (Isa. v. 23).

2. Certissimum est autem, omnes nos esse natnra peccatores et impios, ac coram tribunali Dei convictos impietatis et reos mortis. Justificari autem, id est, absolvi a peccatis et morte, a judice Deo, solius Cbristi gratia, et nullo nostro merito aut respectu. Quid enim apertius, quam quod Paulus dixit? Omnespeccaverunt, et destituuntur gloria Dei. Justificantur autem gratis per ittius gratiam, per redemptionem, quae est in Christo Jesu (Rom. iii. 23, 24).

3. Etenim Cbristus peccata mundi in se recepit et sustnlit, divinseque justitioe satisfecit. Deus ergo propter solum Cbristum passum et resuscitatum, propitius est peccatis nostris, nec ilia nobis imputat, imputat autem justitiam Cbristi pro nostra: ita, ut jam simus non solum mundati a peccatis et purgati, vel sancti, sed etiam donati justitia Cbristi, adeoquo absoluti a peccatis, morte vel condemnatione, justi denique ac ba^redes vitse oeteniEe. Proprie ergo loquendo, Deus solus nos justifieat, et duntaxat propter Cbristum justificat, non imputaus nobis peccata, sed imputans ejus nobis justitiara (2 Cor. v. 21; Rora. iv. 24,25).

i. Quoniain vero nos justificationem hanc recipirnus, non per ulk opera, sed per fidem iu Dei misericordiam et Christum, ideo docemus et credimus cum Apostolo, hominem peccatorem justificari sola fide in Christum, non lege, aut ullis operibus. Dicit enim Apostolus: Arbitramur, fide justificari hominem absque operibus legis (Rom. iii. 28). Item: Si Abraham ex operibus justifimtus fuit, habet, (juod glorietur, sed non apud Deum. Quid enim Scriptura dicit? Credidit Abraham Deo, et imputatum est ei ad justitiam. At ei, ijui non operatur, sed credit in eum, qui justificat impium, imputatur fides sua ad justitiam (Rom. iv. 2-5). Et iterum: Gratia- estis servati per fidem, idque non ex vobis, Dei donurn est. Non ex operibus, ne quis glorietur, etc. (Eph. ii. 8, 9). Ergo, quia fides Christum justitiam nostram recipit, et gratise Dei in Christo omnia tribuit, ideo fidei tribuitur justificatio, maxime propter Christum, et non ideo, quia nostrum opns est. Donntn enim Dei est. Ceterum nos Christum fide reciperc multis ostendit Dominns, apud Joan. cap. vi. ubi pro credere ponit inanducare, et pro manducare credere. Nam sicut manducando cibum recipirnus, ita credendo participamus Christum.

5. Itaque justificationis beneficium non partimur, partim gratise Dei, vel Christo, partim nobis, aut dilectioni operibusve, vel merito nostra, sed insolidum gratias Dei in Christo per fidem tribuimus. Sed et non possent Deo placere dilectio et opera nostra, si fierent ab injnstis; proinde oportet nos prius justos esse, quam diligamus aut faciaraus opera justa. Justi vere eflicimur, quemadmodum diximus, per fidem in Christum, mera gratia Dei, qui peccata nobis non imputat, sed justitiam Christi, adeoque fidem in Christum ad jnstitiam nobis imputat. Apostolus prseterea apertissime dilectionem derivat ex fide, dicens: Finis prtxeepti est caritas, ex puro corde, conscientia bona, et fide non ficta (1 Tirn. i. 5).

6. Quapropter loqnimur in hac causa non de ficta fide, de inani et otiosa, aut mortua, sed de fide viva vivificanteque, quse propter Christnm, qui vita est et vivificat, quern comprehendit, viva est et dicitur, ac se vivam esse vivis declarat operibus. Nihil itaque contra hanc nostram doctrinam pugnat Jacobus, qui de fide loquitur inani et mortua, quam quidam jactabant, Christum autem intra se viventem per fidem non habebant. Idem ille dixit, opera justificare, non contradicens Apostolo (rejiciendus alioqui), sed ostendens Abraham inn vivam justificantemque fidem suam declaravisse per opera (Jac. ii.). Id quod omnes pii faciunt, qui tamen soli Christo, nullis suis operibus tidnnt. Iterum enim Apostolus dixit: Vivo jam non ego, sed vivit in me Christus. Vitam autem, quam nunc vivo in came, per fidemvivo Filii Dei, qui dilexit me, et tradidit semetipsum pro me. Non adspernor gratiam Dei. Nam si per legem est justitia: igitur Christus frustra mortuus est, etc. (Gal. ii. 20, 21).

CAP. XVI.

De Fide, Et Bonis Opeeibus, Eorbmque Mercede, Et Mebito Hominis. [conf. Aug., Art. VI., XX.]

1. Fides enim Christiana non est opinio ac humana persuasio, sed firmissima fiducia et evidens ac constans animi adsensus, denique certissima compiehensio veritatis Dei, propositse in Scripturis et Symbolo Apostolico, atque adeo Dei ipsius summi boni, et praecipue promissionis divinae, et Christi, qui omnium promissionum est colophon.

2. Haec autem fides merum est Dei donum, quod solus Deus ex gratia sua, electis suis, secundum mensurain, et quando, cui, et quantum ipse vult, donat, et quidem per Spiritum Sanctum, mediante prsedicatione Evangelii, et oratione fideli. Haec etiam sua habet incrementa; quae nisi et ipsa darentur a Deo, non dixissent Apostoli: Domine I adauge nobis jidem (Luc. xvii. 5).

3. Et haec quidem omnia, quae hactenus de fide diximus, ante nos ita docuernnt Apostoli. Paulus enim: Est autem fides, inquit, eorum, quae sperantur, viroarams, vel subsistentia firma, et earum rerum, qua non videntur, t\ty\og, id est, evidens ei certa rei comprehensio (Heb. xi. 1). Et idem iterum: Quotquot sunt promissiones Dei, inquit, per Christum sunt etiam et per ipsum Amen (2 Cor. i. 20). Ad Philipp. idem ait, donatum esse ipsis ut credant in Christum (Phil. i. 29). Item: Deus unicuique partitus est mensuram fidei (Rom. xii. 3; 2 Thess. iii. 2). Rursus: Non omnium est fides, ait, neque obediunt omnes Evangelio (Rom. x. 16). Sed et Lucas testatur et ait: Et crediderunt, quotquot erant ordinati ad vitam (Act. xiii. 48). Unde idem iterum fidem nuncupat, fidem electorum Dei (Tit. i. 1). Et

« PreviousContinue »